Het doek valt

Hallo allemaal,

We leven in vreemde tijden, waarin iedere dag, ieder uur een verandering kan veroorzaken. De onzekerheid is groot en niemand weet wat hem of haar te wachten staat. Ik hoef het hier niet op te schrijven – iedereen heeft er mee te maken en kent de situatie.

Anderhalve week terug moest ik plotseling terugkomen naar Nederland, voor onbepaalde tijd. De onzekerheid hoe het verder zou gaan nam veel energie in beslag. En de persconferentie van afgelopen maandag deed alle hoop verdwijnen. Het besluit viel: mijn buitenlandverblijf is afgelopen en ik ga terug naar Nederland. Mijn spullen haalde ik gisteren, woensdag, met mijn vader (waarvoor enorm veel dank!) op.

Hoe het gevoel te beschrijven? Het is niet af via de zij- of achterdeur, maar eerder alsof er een luik onder je geopend wordt waardoor je verdwijnt. Of om het in theatertermen te zeggen: het doek valt, de lichten gaan uit, terwijl je nog bezig was het stuk te spelen. Van het ene op het andere moment is het over en dat voelt vreemd. Zeker omdat ik geen afscheid heb kunnen nemen. Het is simpelweg niet af.

Voor ik echter verder ga, nog een enorm compliment aan het crisisteam van de Universiteit Leiden, die in deze verwarrende tijden adequaat, snel en duidelijk reageren op alle vragen. En tevens een woord van dank aan de buitenlandcoördinator Karin Aalderink, die ook voor alle vragen een antwoord paraat had en met raad en daad hielp.

Tot zover dus het verblijf in Münster. Gelukkig kan ik terugkijken op een waanzinnig leuke tijd. Op interessante en tot nadenken aanzettende colleges, maandagavonden vol schrijfvermaak, gezellige (lange) dinsdagavonden met een meer dan enthousiaste toneelgroep, avonden vol vermaak in het theater, kerstmarkten, mooi weer en (vaker) regen (maar die hoort bij Münster), leuke medestudenten, een conferentiebezoek in Bonn, een bezoek van een vriend in Münster, een onvergetelijk verblijf op Schloss Oberwerries waar ik tafeltennis speelde tegen Moritz Baßler, etc. etc. etc. Ik heb het hier opgeschreven, de herinneringen zijn voor altijd.

De vorige keer verklaarde ik mijn liefde voor Münster. Die liefde blijft – het is simpelweg een enorm fijne stad om te wonen. Maar ik richt mijn blik nu ook op de toekomst. De komende maanden ga ik keihard aan de slag met mijn masterscriptie, omdat dat het enige is wat mij blijft om te doen. En wat er daarna komt? Hopelijk een promotieplaats. En wie weet kom ik toch ooit weer in Münster terecht – niets is immers zeker in het leven, dat hebben we inmiddels wel gemerkt.

Mij rest enkel iedereen te bedanken die op enige manier bij dit buitenlandverblijf betrokken is geweest – administratief, praktisch, mentaal of fysiek, voor de gezelligheid of voor steun. Er zijn te veel namen om te noemen en je vergeet altijd iemand, dus daarom in het algemeen: bedankt!

En natuurlijk vooral een woord van dank aan u/jij, de lezer. Want een blog zonder lezers is sneu, net zo sneu als een Münster zonder fietsen, als een boekwinkel zonder boeken, als… De reacties die ik gekregen heb deden me altijd erg goed en vond ik ontzettend leuk.

Bedankt voor het lezen. Münster, tot ziens in betere tijden. Het doek valt voor deze voorstelling, dit theater sluit. Blijf gezond.

Hartelijke groeten uit Hellevoetsluis,

Chris

Pijn in het hart

Beste allemaal,

Slechts een kort bericht van een paar zinnen. Vandaag kwam het bericht van de Universiteit Leiden dat alle studenten in het buitenland opgeroepen worden naar Nederland te komen. Een heftige situatie, die emotioneel veel teweegbrengt. Het is even niet anders. We kunnen enkel op het beste hopen. Morgen zit ik in de trein terug, in de hoop snel weer in de tegenovergestelde richting te kunnen gaan.

Tot die tijd kan ik niets anders zeggen dan wat ik al zei in mijn vorige bericht: pas goed op jezelf en anderen, wees lief voor elkaar, denk aan medemensen die het moeilijk hebben, volg de adviezen van de overheid op, blijf goed nadenken en vooral: blijf gezond.

Lieve groeten, Chris

De wereld gaat dicht

Hallo allemaal,

Wat een week. Eigenlijk wilde ik, net als vorige week, melden dat er niets te melden valt. Omdat mijn leven op het moment bestaat uit het schrijven van Ausarbeitungen en Hausarbeiten en daar dus weinig bijzonders over te melden is. Maar met de beste wil van de wereld gaat dat niet.

Er is geen ontkomen aan: het coronavirus. Ook hier in Duitsland is het overal en de onzekerheid was groot. Wat zou er gebeuren met de universiteit, met het zomersemester, wat is mijn status als student in het buitenland, welke maatregelen worden er getroffen?

Het begin van het zomersemester wordt verschoven naar 19 april, zo werd vrijdag bekend. Ik als buitenlandstudent mag (vooralsnog) hier blijven, wat ik dan ook doe. En wat de maatregelen in Duitsland betreft: die zijn niet veel anders dan in Nederland, al moet ik zeggen dat de federale structuur (de Bundesländer die veel te zeggen hebben over hun beleid, in plaats van één regering die dwingende maatregelen kan opleggen) niet heel fijn is als het om duidelijkheid gaat. In bepaalde Bundesländer was de start van het zomersemester namelijk al op woensdag opgeschoven, NRW volgde pas vrijdagmiddag met maatregelen. Voor wie wil weten waar die aan toe is (ik) niet heel gunstig.

Intussen heb ik mijn leven buitenshuis op een laag pitje gezet. Waar ik niet naartoe moet, ga ik ook niet naartoe. Dat is het advies vanuit de regering, dus dat volg ik op. Bovendien zijn het theater e.d. gesloten, dus voor veel meer dan de boodschappen kom ik de deur niet uit. Nu nog rust in mijn hoofd creëren om mijn studiewerk behoorlijk te kunnen doen.

Zo is het hier.  Ik houd de situatie nauwlettend in de gaten, maar ga er vooralsnog vanuit dat ik hier kan blijven. Hopelijk gaat het snel over en kunnen we het normale leven weer oppakken. Tot die tijd: zorg goed voor jezelf en anderen, pas goed op en blijf gezond.

Gesunde Grüße aus Münster

Chris

Van kleine beslommeringen, zaken, die voorbijgaan

LVM3 Schloss

In Münster is een heleboel streetart te vinden. Dit is bijvoorbeeld ons schitterende Schloß op een muur waar ik vaak langskom op de fiets.

Hallo allemaal,

Het is misschien wel een (stil) verlangen van iedereen: een dag zonder nieuws. Een dag waarop er gewoon helemaal niets noemenswaardigs gebeurt. Een dag dat de krant gevuld wordt met kleine nieuwsfeitjes die eigenlijk ook niet noemenswaardig zijn. Eigenlijk dus met datgene wat er hier week na week op mijn blog staat.

Waarom ik hierover begin? Omdat ik deze week niets noemenswaardigs meegemaakt heb. Er waren mijn Hausarbeiten, waarvan ik er nu twee min of meer klaar heb en enkel nog moet corrigeren op grammatica en dergelijke, en dan is er nog een die ik moet schrijven. Er was de Literarische Schreibwerkstatt, waar we wat met teksten gestoeid hebben, maar vooral met het opzetten van een tekst, wat niet zo spannend is als een tekst schrijven. Er was het Rezitheater, waar we met de opzet van ons stuk #Wirsing bezig waren.

Eigenlijk was het spannendste deze week dat mijn tweedehands studentenfiets het na ongeveer vierenhalf jaar opgegeven heeft. Nou ja, nog niet helemaal, maar bijna. Al een tijdje had ik problemen met de versnellingen, die soms wegvielen tijdens het fietsen. De fietsenmaker gaf uiteindelijk het oordeel: niet meer te repareren, want er zijn geen onderdelen meer. En bovendien zou de reparatie meer kosten dan dat de fiets nog waard was. En zo ben ik, voor de resterende maanden hier, onderweg op een fiets met een blauwe voorband. Want hier zonder fiets zitten, dat is een onmogelijkheid.

En oké, ik zat zaterdagavond in het theater. Het stuk heette En Midsummernachtsdraum (nee, dat zijn geen spelfouten), u kent het wellicht van Shakespeare, want die heeft het geschreven. Nu werd het natuurlijk niet in het Engels opgevoerd, maar ook niet in het Duits – het werd gespeeld door de Niederdeutsche Bühne en dus was het vertaald in het Mönsterländsk plat. Een dialectstuk dus, waarvan ik door mijn kennis van het Nederlands en het Duits toch nog best wat kon volgen, hoewel het soms best pittig was. Gelukkig was het verhaal bekend, dat hielp.

Tsja, dat was het dan – mijn week. Nu weet ik dat grote schrijvers van het alledaagse grootse verhalen kunnen maken, maar dat doe ik hier nu even niet. In plaats daarvan laat ik het woord even aan een grote schrijver die voor zijn werk bij het Meertens Instituut meerdere malen in Münster was, en daar in de zevendelige boekenserie Het Bureau op grandioze wijze over geschreven heeft. Hier een beschrijving van Münster aan het einde van het tweede deel. Er is eigenlijk nog niets veranderd (alleen het seminarium zoals hier beschreven heb ik niet kunnen terugvinden, wellicht is het verbouwd/mooier geworden).

IMG_20190125_093310

Uit J.J. Voskuil: Het Bureau, deel 2: Vuile Handen

En zo staan we op het punt om de nieuwe week in te gaan. Er is nog een Hausarbeit te schrijven, wellicht bezoek ik het theater, en verder laat ik me verrassen. Zoals John Lennon al zong in Beautiful Boy: “Life is what happens to you while you’re busy making other plans.” En daar houd ik mij aan.

Viele liebe Grüße aus Münster

Chris

Visite! (En ik draai een kleine revolutie af)

WhatsApp Image 2020-03-01 at 13.59.03

Prinzipalmarkt, Lambertikirche, en de visite maakt een selfie. Het is al net Amsterdam…

Hallo allemaal,

De nieuwe week staat alweer voor de deur, terwijl de oude week nog niet opgeruimd is. Dat kan natuurlijk niet en dus is het de hoogste tijd om de oude week af te sluiten. Het weekoverzicht, zoals u gewend bent, mede mogelijk gemaakt door (oud) bezoek uit Hellevoetsluis!

Allereerst: er komt een nieuwe huisgenoot, en wel vanaf 15 maart. Signalement: man, spreekt Nederlands, studeert aan de Universiteit Leiden en houdt van koken en bakken (net als ik). Een verdere kennismaking volgt nog, maar tot nu toe lijkt het erop dat het een prima huisgenoot wordt en we het erg gezellig gaan hebben!

Ook bij het theater gaat het prima, met ons stuk #Wirsing (u weet nog, vertaald: savooiekool). We schrijven de literatuur- en cultuurgeschiedenis om en laten zien dat Wirsing overal opduikt. Goethe, Fontane, maar ook sport en de liefde: zonder Wirsing hadden ze niet kunnen bestaan. Volgende week deel 2.

En dan vergeet ik nog dat het carnaval was. En aangezien ik een zeer verstandige jongen ben, al zeg ik het zelf, heb ik mij daar verre van gehouden. Het zit niet in het bloed, niet in de genen, ik begrijp er niets van, dus blijf ik er op veilige afstand van.

Waar ik niet wegblijf, is natuurlijk het theater. Want ja, donderdagavond had ik niets te doen en speelde het stuk Münster 69 – Revolution in der Provinz voor het laatst, dus was het niet moeilijk om te besluiten de avond buiten de deur te besteden. Een goede keuze, zo bleek, want het stuk ging niet alleen over een klein theaterschandaal uit 1969, waardoor Münster in het midden van de theaterwereld stond, maar ook over onze huidige tijd. Dat werd niet alleen duidelijk door onze mogelijkheid om mee te stemmen over hoe het stuk verder zou gaan, maar ook door de publieksdiscussie die erna plaatsvond: wat is onze revolutie? Waar zetten wij ons voor in? Belangrijke vragen, die ik op de fiets terug naar huis overdacht. En bij nader inzien bleek dat ik al begonnen ben (maar daarover schrijf ik misschien nog wel een andere keer. Ik draai een kleine revolutie af…

Goed, dan was er nog het werk, waar ik hele weken aan zit. Maar dat deed ik vorige week ook. Ik schrijf mijn Hausarbeit en hoop die volgende week af te hebben, dus zodoende ben ik bezig. Ook bereid ik mijn lezing over Kurt Tucholsky voor, die ik op donderdagavond 19 maart om 19.15 uur in Utrecht (Drift 25, ruimte 005 – voor wie wil komen) zal houden.

En zo gaan we de nieuwe week … nee, natuurlijk niet! Er was immers visite (Visite, visite, een huis vol visite…)! En wel oude visite, die er nog goed uitziet voor de leeftijd 😉

WhatsApp Image 2020-03-01 at 13.59.04

Voor de Dom. Geen verder commentaar (voor er hier domme woordgrappen gemaakt worden).

Op vrijdag kwam Sander namelijk helemaal uit Hellevoetsluis naar Münster gereisd. Al sinds groep 3 zijn we bevriend, dat betekent dat we elkaar nu al zo’n 17 jaar kennen. De tijd vliegt, kan ik wel stellen. Hij nam in ieder geval niet alleen een hoop koffers mee, maar ook de zon, die ik na de vele regen en zelfs natte sneeuw van de afgelopen week graag begroette (Sander overigens ook). Nu was er een kleine complicatie voor de vrijdag: er was het vermoeden dat er nog een paar blindgangers uit de Tweede Wereldoorlog onder het Domplein lagen. En dus was er van tevoren al aangekondigd dat veel gebouwen dicht zouden blijven. Het bleek loos alarm, maar de stad was vrij stil en verlaten. Gelukkig konden we de highlights buiten bekijken en was hij er zaterdag ook nog. Op zaterdag bekeken we de Friedenssaal en het stadsmuseum, om daarna nog enkele winkels te bezoeken. En, bijkomend voordeel: Sander hoefde niet meer te sporten (hele interessante oefeningen schijnt hij te doen – de naam klinkt in ieder geval spannend), want met z’n tweeën vormden we een soort wandelclub. Ik met de lange benen, hij met de banjo (of mandoline, u mag kiezen).

In ieder geval was het erg gezellig. We voerden goede gesprekken, ik werd weer even helemaal bijgepraat, we hebben gelachen, en hij weet in ieder geval nu wat de natuurlijke habitat van de Chris Flinterman is.

En zo gaan we de nieuwe week in. De agenda is min of meer leeg, er is duidelijk nog veel werk te doen, dus met opgeheven hoofd gaan we dat te lijf. Het toetsenbord zal weer rammelen en er zullen weer veel (hopelijk intelligente) opmerkingen op het maagdelijk witte digitale papier verschijnen.

Mit vielen herzlichen und revolutionären Grüßen aus Münster

Chris

Alles ist Senf!

WhatsApp Image 2020-02-23 at 16.02.09

Alles ist Senf. Oder nicht? Oder doch? Er werd hard gewerkt…

Hallo allemaal,

Pak de agenda er maar weer bij, want er zijn weer data die genoteerd moeten worden. Agenda paraat? Ja? Goed, dan zien we allereerst natuurlijk 24 mei genoteerd staan, omdat het Rezitheater dan het stuk #Wirsing op het Neue Wände festival speelt. Maar omdat dat maar 10 minuten duurt, snap ik dat dat waarschijnlijk niet de moeite is om te komen. ER IS ECHTER GOED NIEUWS!!!

Zoals ik vorige week al schreef, zijn we bezig met een eigen stuk! Titel: Alles ist Senf! En er is meer! Want: we voeren dit stuk niet één, niet twee, zelfs niet drie, maar maar liefst vier keer op! En wel op de volgende data: dinsdag 7 juli, vrijdag 10 juli, vrijdag 17 juli en zaterdag 18 juli. Kortom: er is altijd wel een datum dat je kunt komen. Het wordt sowieso fantastisch en een bezoek aan Münster is altijd een goed idee, dus er zijn geen excuses mogelijk. Punt.

Dat gezegd hebbende komen we bij de bespreking van de week. Daar kan ik eigenlijk vrij kort over zijn, want ik heb vooral aan een Hausarbeit geschreven. Dat is overigens nummer twee van de drie, dus ik ben lekker bezig. Maar goed, er was meer.

Zo was er het grote studentenkaartmysterie. Immers, we kunnen in de huidige tijd niet meer zonder eigen studentenkaart, om te betalen bij de Mensa, te kopiëren en om te laten zien dat we aan de WWU studeren. So far, so good – tot er van de universiteitsbibliotheek een mail kwam dat ik een nieuwe kaart zou krijgen. Huh? En een paar dagen later kreeg ik bericht dat de nieuwe kaart bij het International Office afgehaald kon worden. Ik dus naar het International Office, alwaar ik vreemd aangekeken werd – het was duidelijk niet het seizoen voor nieuwe studentenkaarten. Hele verhaal uitgelegd, instemming gevonden dat het inderdaad vreemd was – en mijn nieuwe kaart meegenomen. Er zou vervolgens onderzoek gedaan worden, wat vrij snel afgerond werd, want de oplossing bleek erin te liggen dat ik mijn oude kaart (van mijn vorige semester hier) eigenlijk had moeten inleveren toen ik vertrok. Alleen had niemand dat gezegd en heb ik dus mijn oude kaart gewoon weer in gebruik genomen. Wist ik veel…

Vrijdagavond zat ik in het theater bij de musical Anatevka (Fiddler on the roof): het verhaal van Tevye, de man die droomt over zijn leven als hij rijk zou zijn, de problemen rond de huwelijken van zijn dochters en een joods dorp wat vasthoudt aan de traditie – totdat de realiteit inbreekt en er een pogrom plaatsvindt. Het werd schitterend gespeeld, de Duitse vertaling was erg goed (ook van de liedjes), er was genoeg te lachen, maar tegelijk was de bittere ondertoon ook duidelijk voelbaar. Een mooie voorstelling dus.

Zaterdag was ik met twee goede vriendinnen onderweg in Utrecht. Wat ik daar moest? Heel simpel: het is de bedoeling dat ik in mei op een bruiloft aanwezig zal zijn, maar mijn oude pak past me niet meer goed. En dus had ik een nieuw pak nodig – en goed advies en ideeën over wat mij wel (en niet) staat. Onverwachts slaagden we binnen een uur, in één winkel, voor de gehele outfit. En zo konden we de rest van de middag in Utrecht doorbrengen, waarbij we diverse dameskledingzaken, de Broese en de nieuw geopende LEGO store vanbinnen zagen. Al met al een erg gezellige dag, die ik in een overvolle trein terug naar Münster afsloot, want de Huishoudbeurs bleek ook dit weekend plaats te vinden.

20200224_090119

En hiermee kwam ik dus uit Utrecht terug in Münster…

Zondag zaten we met het Rezitheater bij mij samen te brunchen, om daarna aan de tekst voor het nieuwe stuk te werken. Tussendoor sloot ik daarbij het vervolg van de zoektocht naar een nieuwe huisgenoot af: er kwam namelijk iemand kijken en die is nu goedgekeurd als nieuwe huisgenoot. Vanaf midden maart duikt die dus waarschijnlijk ook hier op…

Maar goed, dat nieuwe stuk dus. Ik wil niet al te veel verklappen, want dan komt er niemand kijken, maar we waren bezig met Film Noir en met Dokter Bernhard (ja, die van Ron Brandsteder en Bonnie St. Claire). Wat dat wordt? Gewoon komen kijken in juli, data staan hierboven 🙂

Zo, dat was het dan weer. Ik werk deze week hard door aan mijn Hausarbeit, en vrijdag komt er bezoek uit Nederland!

Liebe Grüße aus Münster

Chris

In de ban van Sabine

Universitätsbibliothek Münster

De Universitätsbibliothek, waar ik nu zeker nog weleens moet zijn. Een mooie slogan: Gehoorzaam niemand. Of, zoals ik altijd over mijzelf zeg: Ik ben volstrekt van mezelf.

Hallo allemaal,

Het was deze week de week van Sabine. Sabine hield ons allemaal in haar greep. Sabine, die vanuit Nederland kwam, waar ze nog Chiara heette – om onverklaarbare redenen vond ze het nodig haar naam bij het overgaan van de grens te veranderen. Ja, het was stormachtig weer. Regen, wind, hagel, een verdwaalde sneeuwvlok, een klap onweer – en heel soms de zon, die zich dapper tussen alles doorvocht. Op de radio werd gesproken over Orkanboën, een woord waaruit dreiging sprak. Ik besloot mijn fiets uit voorzorg binnen in de hal te zetten.

Terwijl de storm buiten raasde en zijn macht toonde, zat ik veilig op mijn kamer. Ik zag de takken van de bomen zwiepen, zag bladeren voorbijvliegen – was de apocalyps gekomen? Het had toepasselijk geweest, nu ik begonnen was met het schrijven van mijn essays, om zo het wintersemester af te kunnen sluiten. Deze week stond in het teken van een analyse van de roman Die Wand van Marlen Haushofer, waarbij vooral de post-apocalyptische elementen nader onderzoek behoeven. Met behulp van een ruimtelijke analyse kwamen de woorden als vanzelf en schreef het essay zich haast vanzelf.

Te midden van het stormgeweld en het werk loopt het normale leven door. Een kandidaat voor de vrijgekomen kamer kwam kijken, er was een vriendelijk gesprek, een klik ontbrak – ze zegde een paar dagen later af.

Op het toneel is de storm gaan liggen. Het stoppen van het tangoproject heeft vrijheid geboden, de ramen zijn opengezet, frisse lucht kan naar binnen. Er is weer uitzicht op nieuwe dingen, zoals een nieuw stuk. Er heerst optimisme, wellicht wordt het nog voor de zomervakantie opgevoerd.

En dan is er nog de masterscriptie, die als een sluipende schaduw meeloopt met alles wat ik doe. Woensdag was er een skypegesprek, afspraken werden gemaakt, het onderwerp in de verf gezet. Binnenkort kunnen de steigers opgezet worden en wordt er met woorden aan dit project gebouwd. Ik heb er zin in.

En zo woei er een hele week voorbij, zonder veel noemenswaardige bijzonderheden. Valentijnsdag sloop voorbij, geen Sturm der Liebe hier. Voorlopig gelden de woorden van John Miles: “Music was my first love / and it will be my last.”

Viele liebe Grüße aus Münster!

Chris

Ben ik verdwaald???

Hallo allemaal,

Afgelopen weekend verbracht ik in Scherpenzeel, een plaatsje in de buurt van Amersfoort. Ja, dat klopt: niet in Münster, niet in Duitsland, maar gewoon in Nederland. Was ik verdwaald? Had ik heimwee naar Nederland? Nee en nee. Ik was er gewoon voor het jaarlijkse weekendje weg van de illustere 18+-groep, waar ik al sinds enkele jaren deel van uitmaak. Zodoende dus.

WhatsApp Image 2020-02-01 at 17.10.28

De 18+ groep op pad in Amersfoort.

Goed, een 18+ weekend. Hoe ziet dat er dan uit? Sex, drugs, rock ’n roll? Zuipen? Nou, ehm… niet helemaal (eigenlijk helemaal niet). Eerder: gezellig bij elkaar zijn, veel spelletjes spelen, het zwembad op het park onveilig maken (als je het heel dramatisch wil stellen) en op zaterdag een uitstapje naar Amersfoort. Dat laatste was natuurlijk ook mijn bedoeling, want zoals ik in mijn vorige bericht al meldde, ben ik gefascineerd geraakt door de Amersfoortse kei. Immers, hoe fantastisch is het dat er in 1661 een kei van 7157 kilo naar de stad getrokken wordt, om deze in 1672 te begraven, later weer uit te graven, heen en weer te verplaatsen in de stad, in de Tweede Wereldoorlog weer in te graven uit angst voor beschadigingen (!) en er later nog een voetstuk onder te plaatsen? (Deze en meer feiten: https://nl.wikipedia.org/wiki/Amersfoortse_Kei). Juist ja, je verzint het allemaal niet en dus fascineerde het mij mateloos. We zijn naar Amersfoort geweest, hebben de Kei gezien en ook gezien dat vanuit de gehele wereld familieleden van de Kei naar Amersfoort zijn verhuisd. Daarnaast hebben we ontdekt dat Amersfoort een ontzettend mooie en leuke stad is, om zeker nog eens naar terug te keren.

20200201_143021

De beruchte Amersfoortse Kei.

Een zeer geslaagd weekend dus. Maandagochtend moest ik echter weer terug naar Münster, want ook al heb ik geen colleges meer, het werk gaat gewoon door. Zo moest de presentatie voor de conferentie in Bonn voorbereid worden. Deze kon ik gelukkig dinsdag met Maike oefenen, die tegelijk ook keek of er nog grammaticale fouten inzaten (een paar kleine dingetjes – maar toch). Daarnaast konden we weer even gezellig bijkletsen, wat zeker niet onbelangrijk is.

’s Avonds kwam de storm waar ik vorige week al op doelde. De samenwerking met de tangogroep voor het Neue Wände festival was al moeizaam (daar heb ik volgens mij ook al eens over geschreven), maar in de tussentijd hadden we ook een communicatieprobleem erbij gekregen (tenminste, er was weinig tot geen communicatie, dus letterlijk gesproken ook geen communicatieprobleem, maar goed). En dinsdagavond hebben we unaniem besloten de samenwerking stop te zetten. Drastisch, jammer, maar ook bevrijdend. Dat betekent echter niet dat 24 mei uit de agenda kan: ’s avonds hebben we nog ons optreden bij de Tapetenwechsel onder het mom #Wirsing, dus dat wordt sowieso legendarisch. Maar goed, het is niet meer erg waarschijnlijk dat ik op hoge hakken en in een jurk als Brigitte optreed – wat ons plan was voor het tangostuk. Na deze beslissing gingen we over tot leukere zaken: een PowerPoint-karaoke. Een wat? Een PowerPoint-karaoke. Simpel concept: je staat bij een scherm, introduceert jezelf en moet dan een PowerPoint presenteren die je nog nooit gezien hebt. Je hebt dus ook geen idee wat er allemaal voorbij gaat komen. En zo kan het dus zijn dat je jezelf als muziekwetenschapper hebt geïntroduceerd en de meest uiteenlopende plaatjes met elkaar moet verbinden, waaronder teksten over vreemde wetten staan. Ik kan je vertellen: de compositie die dat allemaal bevat, klinkt erg vreemd. We hebben wel erg gelachen.

WhatsApp Image 2020-02-04 at 21.54.29

En toen dook er opeens een tak op in de presentatie… hoe klets je je daar nu weer uit? Simpel: dit is het oude concept van een notenbalk, die in de moderne compositie verdwenen is. De noten staan dus overal. Ja, je verzint het niet… (ik wel).

Donderdag was het dan tijd om naar Bonn af te reizen (ja, ik ben haast niet meer in Münster deze weken), voor de conferentie van de AG Populärkultur und Medien (kort: AG Pop). De reis verliep voorspoedig en zo kon ik me al snel melden in de Festsaal van de Philosophische Fakultät, alwaar de conferentie zou beginnen. En, het mag niemand eigenlijk verbazen, ik was de eerste. De conferentie had als thema Pop en Populisme, en het zou blijken dat die combinatie eigenlijk schrikbarend goed bij elkaar past. Het populisme kaapt opvallend vaak onderdelen uit de populaire cultuur om die voor eigen doeleinden in te zetten. Denk hierbij bijvoorbeeld aan muziek of bepaalde beelden die in memes gebruikt worden. Andersom werkt het ook: zo kunnen bepaalde romans populistisch zijn (bijvoorbeeld Michel Houllebecq).

De Festsaal, op dat moment nog vrij leeg.

Op vrijdag mocht ik een bijdrage leveren aan het Work & Progresspanel. Hier stelde ik mijn ideeën voor mijn masterscriptie voor, om vervolgens in discussie te gaan met de verzamelde wetenschappers. Die hadden veel ideeën voor mijn scriptie, zagen problemen die ik moest zien op te lossen, stelden vragen waar ik nog niet over na had gedacht en leverden zo veel input.

De Universität Bonn, met een inspirerende slogan. Overigens opmerkelijk dat bijna overal in de stad verhergebouwd werd – het aantal hekken was niet te tellen.

Al met al waren het intensieve en lange dagen, wat ik vooral merkte toen ik weer in Münster was: ik had (en nu ik dit schrijf, heb) geen energie meer om überhaupt over complexe zaken na te denken. Eerst maar uitrusten, dus. En dan, volgende week, weer aan de slag.

Herzliche Grüße aus Münster

Chris

Stilte voor de storm

20200131_094411

Arbeitsstimmung

Hallo allemaal,

Deze week ging de collegeperiode ten einde. Het semester loopt nog twee maanden door, maar alles wat we konden leren, hebben we geleerd. Alles wat bediscussieerd kon worden, is besproken. Oké, dat is wat overdreven, maar feit is en blijft dat het klassikale gedeelte van het eerste semester over is. Ik kijk uit op twee braakliggende maanden, twee maanden waarin ik in principe niets meer hoef te doen als drie essays te schrijven.

Mijn week bestond dus ook vooral uit afrondende colleges. Zondag was ik daar in ieder geval nog niet mee bezig, want toen lag ik enigszins voor Pampus. Niet letterlijk natuurlijk, maar ik was, na het intensieve weekend op Schloss Oberwerries even toe aan wat rust, onder het mom van ‘morgen weer een dag’.

Dat bleek te kloppen, want op maandag kon ik vol nieuwe energie weer aan de slag. Er was dan ook weer genoeg te doen, want er moest een mindmap gemaakt worden van het college over subjectiviteit. Nu ben ik daar niet echt goed in (ik kom altijd in de knel met de ruimte), dus dat was een uitdaging. Dinsdag mochten we de mindmaps bij elkaar leggen en stelden we in duo’s op grote vellen papier mindmaps samen, waarmee we de resultaten van het college konden samenvatten. Een bijzonder vruchtbare en vooral goede manier om het college af te sluiten.

Ook woensdag werd er van alles afgesloten: we bespraken de evaluatie van het college Drama und Theater en wat we hadden geleerd. ’s Middags was het niet veel anders bij het college over de Wand, hoewel we hier nog een korte blik in teksten wierpen die we niet hadden behandeld maar wel binnen het thema pasten.

Zo werd het semester qua colleges afgesloten. Drie essays moeten nog geschreven worden. En de voorbereidingen voor mijn masterscriptie staan voor de deur.

Oké, niet letterlijk (ding-dong! Ja? Goedemiddag, wij zijn de voorbereidingen voor de masterscriptie. Mogen we even binnenkomen?), maar ik ben al hard bezig met me in te lezen en te mailen met mensen die me verder kunnen helpen. Enige probleem: ze mailen me (tot nu toe) niet terug… Dat ik nu al bezig ben, heeft ook een goede reden. Komende week bezoek ik de conferentie van de Arbeitsgruppe Pop en daar zal ik mijn masterscriptie-ideeën voorstellen, om daarna in discussie te gaan met de daar verzamelde wetenschappers. Dat betekent dat ik allerlei teksten lees die ik daar min of meer paraat wil hebben, een PowerPoint in elkaar timmer en ook een tekst met wat ik wil zeggen schrijf. Je vraagt je soms af wat je jezelf aandoet…

Tijd voor ontspanning is er echter ook! Zo waren we dinsdagavond bij het Rezitheater hard bezig met de voorbereidingen voor het Neue Wände Festival. Wat kan ik erover zeggen? Tipje van de sluier (24 mei is alles in Münster te zien, maar dat was al bekend, toch?): het echtpaar Herbert en Brigitte gaat naar Buenos Aires voor de tango. En we doen een kort stuk met als titel #Wirsing. Omschrijving: Willkürlich. Inkompetent. Richtig. Saftig. Illustriert. Nackt. Gut. Kortom, we hebben er veel zin in.

1576850196_werhatmeinenvaterumgebrachtquer

Foto uit de voorstelling Wer hat meinen Vater umgebracht, © Oliver Berg

Woensdagavond zat ik in het theater voor het stuk Wer hat meinen Vater umgebracht, naar de roman van Édouard Louis. Het stuk vertelt het verhaal van de moeilijke relatie die een homoseksuele zoon met zijn vader heeft, maar tegelijkertijd is het ook een aanklacht tegen de Franse staat, die het leven van zijn vader kapotgemaakt heeft. Het hele stuk werd door één acteur gespeeld en was een indringende ervaring. Niet alleen werd het publiek vaak direct aangesproken, het werd op zo’n manier gebracht dat deze moeizame relatie tot de vader echt keihard binnenkwam. De zoon, die alles doet om door zijn vader gezien te worden, erkenning te krijgen, en de vader die weinig aandacht aan zijn zoon schenkt, moeite heeft met zijn homoseksualiteit, maar zijn zoon toch ook ergens liefheeft. Zoals gezegd: het kwam keihard binnen, ik zat op een gegeven moment zelfs bijna te huilen. Het was kortom een stuk om niet snel te vergeten, waarschijnlijk het beste wat ik tot nu toe gezien heb.

Donderdagavond was ik te gast bij Julian, die, zoals de oplettende lezertjes weten, met zijn vriendin is gaan samenwonen. Nu snap ik iets beter waarom – de woning die hij heeft betrokken is zeer ruim, heeft een prima locatie en is alles bij elkaar dus een fijn huis om te wonen. En ze kunnen er ongestoord leven – als de moeder van zijn vriendin tenminste niet onverwacht binnen komt vallen, zoals het geval was toen ik er was. Het was dus zeer gezellig!

Dit weekend ben ik overigens even in Nederland, om met de vriendengroep (m&v) de omgeving van Amersfoort te verkennen en alles te weten te komen over de Amersfoortse Kei (werkelijk fascinerend). Volgende week heb ik dan nog een paar dagen even ‘rust’, voordat ik drie dagen in Bonn op de conferentie van de AG-Pop ben. Genoeg te doen dus!

Viele liebe Grüße aus Münster

Chris

What happens in Oberwerries…

20200123_104543

Hallo allemaal,

Time flies when you’re having fun, luidt het gezegde. En zoals dat helaas bijna altijd met gezegdes is, is het waar. De tijd vliegt als je het naar je zin hebt. Kortom: er is weer een week vol belevenissen verdwenen in het oneindige niets, opgegaan in de zee van minuten, uren, dagen, weken, jaren, eeuwen die afgelopen zijn, om nooit meer weer te keren, behalve in onze herinneringen. Gelukkig is er een manier om die herinneringen, voor ze vervliegen en vergeten zijn, vast te leggen, wat ik alhier zal doen.

Afgelopen zaterdag zat ik ’s avonds in het theater, in de studio U2, een kleine kelderruimte met plaats voor ongeveer 35 mensen. Hier werd het stuk Endspiel van Samuel Beckett opgevoerd, over twee gehandicapte mensen (de ene kan niet lopen en is blind, zijn bediende kan juist niet zitten) die samen in een afgesloten ruimte met twee ramen zitten, terwijl om hen heen de wereld is ondergegaan. Ze wachten, maar onduidelijk is, waarop. Het bleek een bijzondere ervaring, soms grappig, maar vaak ook best beklemmend – zeker ook door de manier waarop hun handicap wordt neergezet.

Maandagavond werkte ik verder aan mijn carrière als schrijver in de Literarische Schreibwerkstatt. We werkten ditmaal aan teksten met een verrassingselement en hoe we de lezer het beste konden verrassen. Mijn tekst – na het trekken van een kaartje met een tekstsoort en onderwerp – werd een handleiding voor een kloof met een draak erin (de zogenaamde Drachenschlucht). We hebben flink gelachen en het bleek dat de tekst verrassend goed gelukt was (er zaten meer verrassingen in dan gedacht).

Dinsdag was het laatste hoorcollege over de dood in de literatuur en we kwamen daarbij uit in het nu. Daar bleek de dood opvallend genoeg vooral een onderwerp voor novelles, dus kortere boeken. Daarnaast bleek de manier waarop de dood behandeld wordt eigenlijk heel traditioneel te zijn, omdat er teruggegrepen wordt op oude tradities (realisme) en bepaalde ontwikkelingen in de literatuur min of meer teruggedraaid worden. Het college erna, over subjectiviteit, had voor de tweede week op rij als thema ‘computerspellen’. Het spel van deze week had ik wel weten uit te spelen, maar was desalniettemin niet minder ingewikkeld in de bespreking, want ook hier bleken er veel problemen in de interpretatie te ontstaan.

’s Avonds speelde ik toneel, zoals iedere week. We lieten de tango (24 mei, weet u nog?) echter even voor wat die was en deden wat meer aan teambuilding. Zo hadden we verschillende bewegen op muziek oefeningen, waren we bezig met improvisatietoneel, en deden we aan ‘stage-diven’: je laten vallen in de armen van de rest. Dat betekent dus dat je de controle compleet moet overlaten aan de anderen en de anderen ook volledig moet vertrouwen. Doodeng, maar ook een goede oefening – al kan ik niet ontkennen dat ik enigszins stond te trillen toen ik weer grond onder de voeten had…

Woensdag bespraken we bij het Drama en Theater college verschillende vertalingen van Shakespeare, waarbij bleek dat in de vertalingen door bepaalde woordkeuzes toch subtiele betekenisverschillen ontstonden. Eens te meer bleek dat vertalingen ook teksten op zich zijn. ’s Middags bespraken we bij het ‘Wand’-College het postdramatische theater van Elfriede Jelinek, een theater waarbij taal en tekst belangrijk worden, en dialogen eigenlijk verdwijnen – het is alsof je de tekst van een boek op gaat delen over verschillende mensen, die ook geen personages spelen, maar eerder een soort spreekbuizen zijn. Vreemd, bijzonder, maar ook erg spannend.

Maar dat was eigenlijk allemaal voorspel voor het eigenlijke hoogtepunt van de week: de Kompaktphase van het college Das Populäre in der Hochkultur. Donderdag, vrijdag en zaterdagochtend brachten we door op Schloss Oberwerries in Hamm, om daar uitgebreid te spreken over een viertal onderwerpen rond het thema Heimat: het luisterboek Ein Sommer, der bleibt van Peter Kurzeck, het boek Herkunft van Saša Stanišić, de televisieserie Der Bergdoktor en Malleschlager.

20200123_111222

Dit was de ruimte waar drie dagen lang zich alles afspeelde: verhitte discussies en vertoningen van de Bergdoktor. Links: Moritz Baßler.

Donderdagochtend troffen we elkaar op het station, om met de trein en de bus af te reizen naar het Schloss. Na een kamerverdeling gemaakt te hebben en even te wennen aan de nieuwe omgeving gingen we meteen van start met het eerste thema. Op de inhoud ga ik hier niet in, omdat de discussie daarvoor te uitgebreid was. ’s Avonds keken we gemeenschappelijk de serie ‘I love to hate’, de Bergdoktor (die zouden we vrijdagochtend bespreken). Waarom? Het is tenenkrommend slechte tv. De bergdokter, Martin Gruber, kan alles (“Hallo, ich bin Martin Gruber. Ich bin Arzt.”), legt het aan met zo’n beetje iedere blonde vrouw die er rondloopt (interessant genoeg zijn er bijna alleen maar blonde vrouwen, die zoveel op elkaar lijken, dat ze niet uit elkaar te houden zijn), heeft overigens een dochter van de vrouw van zijn broer, en zo zijn er nog genoeg dingen te noemen. Gelukkig was er genoeg te lachen, want het was zo slecht, dat het weer grappig werd. Neem volgende dialoog:
Blonde vrouw in de kerk: “Das klingt jetzt wie aus einem Groschenroman. Ich bin Schwanger, ich weiß nicht wer den Vater ist.” (Dat klinkt als een stuiversroman. Ik ben zwanger, maar ik weet niet wie de vader is)
Oude, grijze geestelijke, gretig: “Erzähl weiter!” (Vertel verder!)

20200123_145942

In dit deel van het kasteel zaten we. Ook op de foto: Alex, die ik ook van het Rezitheater ken.

De discussie, de volgende dag, was overigens dan weer erg interessant en vooral diepgaand. In de avonden verdreven we de tijd verder met tafeltennis, waarbij ook Moritz Baßler, de professor die het college leidt, meespeelde en vaak genoeg liet zien hoe het spel gespeeld moest worden. Gezelligheid alom, zeker ook bij het eten. Op vrijdag hadden we zelfs ’s middags nog tijd voor een wandeling, waarbij ik, vlakbij het Schloss, een ijsvogel zag wegvliegen. Vrijdagavond hielden we ons bezig met een deel van de Duitse cultuur dat ik nog niet kende: de vakantie op Mallorca en de bijbehorende Malleschlager, de partymuziek. Eerlijk: ik was in shock. Over de alcoholconsumptie, maar ook over de dingen die er in de teksten voorkwamen (of juist niet). Politiek incorrect is wel het minste wat je er over kunt zeggen. Om het kort te zeggen: het is een vakantiecultuur die ver van me afstaat, die ik niet kan (en wil) begrijpen en in principe lijkt het nog het meeste op het creëren van een ruimte waarin alles kan en mag.

20200124_145934

Schloss Oberwerries, vanuit de verte

Zaterdagochtend bespraken we de laatste dingen, werden er masterscripties voorgesteld, had ik nog een vruchtbaar gesprek over het thema van mijn masterscriptie, en toen was het alweer tijd om naar Münster te gaan. Zoals gezegd: time flies…

En dus is het weer weekend, hoewel enigszins verkort. Eerst maar eens goed uitrusten en alles verwerken, en dan is het komende week de laatste collegeweek van het semester. Time flies. Of, om met Deelder te spreken: Alles blijft. Alles gaat voorbij. Alles blijft voorbijgaan.

Liebe Grüße aus Münster

Chris